Het diploma vertrouwen.

 

Als iemand bij me in de praktijk kwam, had degene meestal al veel verschillende therapeuten bezocht. De blessure of aandoening was dan nog niet echt verbeterd en als het al een paar jaar voortduurde was het serieus verslechterd.

 

Ik gaf dan een behandeling die gelijk al duidelijkheid bracht en hielp. Men vroeg dan soms welke opleiding ik had gevolgd. (Ik had namelijk al een tijd geen diploma's meer aan de muur)

“Sportmassage”: zei ik dan.

Men reageerden dan vaak: ''Oh, ik dacht dat je iets van Fysio ofzo was.. Waarom doen andere therapeuten niet wat jij nu doet? Die hebben daar toch een diploma voor gehaald?''

 

 

 

Mensen vertrouwen regelmatig zo maar op een diploma aan de muur. Ook omdat ze zelf niet voor dat vak hebben geleerd. Het is ook nog eens zo dat je meestal helemaal geen belang hebt om hun vak te leren!

 

Neem nou eens het beroep van de huisarts. De meesten van ons hebben er totaal geen behoefte aan om wildvreemde mensen van onder tot boven te moeten betasten. Jij bent al lang blij dat hij of zij daar de moeite voor heeft gedaan! Deze mensen hebben dan ook hele mooie diploma's.

 

Een diploma is een papier waarop staat dat je iets geleerd hebt uit o.a. een boek. In mijn geval heb ik 40 jaar geleden naast theorie, ook nog extra handelingen in de praktijk uitgevoerd. Ik zag dat het papier, waar ik hard voor had gewerkt, als de heilige koe. Ik was trots om mijn diploma!

 

Vandaag de dag gebruik ik nog 3% van die ”waarde”. Die andere 97% heb ik helemaal zelf ontwikkeld. Dus, mijn diploma kon ik wel in de prullenbak gooien vond ik.   

 

 

Ik kreeg een man met “hielspoor ”in de praktijk. Hij zat al 9 weken met zijn voet op een bankje en kon natuurlijk niet werken. Hij was bij een orthopeed geweest, die een echo had gemaakt van zijn hak. Hij had de echo bij zich op de telefoon. Nu ben ik geen opgeleide echo lezer, maar ik zag wel dat er duidelijk een witte vlek op de hak zat. Dat was dan een soort van kalkafzetting, zei mijn klant. Dat witte gedeelte gaf de pijn en dat was de hielspoor had de orthopeed gezegd. Rust en nog eens rust was het advies en dan ging het vanzelf weer over.

 

 

 

 

 

 

 

Ik startte met behandelen volgens mijn eigen visie. Nadat ik mij om allerlei spieren en gewrichten met mijn beste weten had bekommerd, vroeg ik of hij wilde gaan staan.

Hij verging nog steeds van de pijn. Mijn behandeling had niet geholpen! Precies op dat punt onder zijn hak verging hij nog steeds van de pijn. Ik snapte er niets van en dacht ineens dat ik me te veel had laten meeslepen door het hielspoor verhaal. Ik moest anders kijken en dus opnieuw vanuit een andere hoek.

 

Ik pakte mijn leesbril erbij en drukte net iets naast de pijnlijke plek en zie daar! Er verscheen een perfect rondje. Die had ik niet goed kunnen zien zonder mijn vergrotende bril. Ik wist gelijk wat het was. Een likdoorn!

 

Ik vroeg of hij een pedicure kende? Jazeker, een familielid was pedicure. Die maakte gelijk dezelfde middag plaats voor hem. Hij belde me later die dag op dat hij de volgende dag weer aan het werk ging. Likdoorn eruit en pijn weg.

 

Het is 1 van de vele voorbeelden dat men soms anders moet denken en doen en dat leer je niet altijd in een opleiding! Het is wie je bent en hoe je erin staat. Het maakt niet uit wat voor werk je doet!

 

Wat ik mee wil geven is dat je niet zomaar blind moet vertrouwen op een diploma aan de muur.